غزل

قامتت همچون قیامت لرزه بر دل افکند    دل چومرغ بسملی درعشق توپرپرزند
هرکه می بیندمراپی می بردبر حال من   هرطبیبی بیندم یکباره ازمن دل کند
تشنه حالم تابیابم دلبری از سوی تو        تودران فکری مبادا که غرورت بشکند
من نه تنها میکنم تحسین قدوقامتت       هرکه دستش همچومن کوته بود برخودتند
کمترازشیرین نه ای فررهادوارهرکس تورا  بیندت خواهد که کوهی رازعشقت برکند
برکنم آخرزجانم دست وبردریازنم     دل که هرلحظه چومرغی خانه ات راسرزند
نیک میدانم که عشقت شهره شهرم کند   ازخداخواهم که مهرم بردل توافکند
                       قادری تا آن که گردد یکدمی هم صحبتت
                      دانه دانه موی خویش ازصورت وسرمیکند