شعر

ای خوش اندم که دلم گردد عجین باشاه طوس             ای خوش اندل که به درگاه رضاداردجلوس

هرکه بااسمی بخوانداین امام طوس را                    یاغریبش خواندویاضامن وشمس الشموس

هرکجا  باشم رو سوی خراسان می کنم                هر  زمانی که دلم ازغم گرفتست وعبوس

هیچ کس پیدا نگرددریزه خورنبود زاو                 هم کبوترها  زخوانش میخورندوهم نفوس

شیعه وسنی همه پابوسی او می کنند                   هم مسلمان می رود قربان او و هم مجوس

تاقلم گیرم به دستم مدح  مولایم  کنم                     طبع آشفته همان دم می شودهمچون عروس

چون به آوازآیم وشعری بخوانم ازرضا              هرکه  بیند  گویدم کبکت عجب خواندخروس

            قادری آندم شوی توزایرش کزروی صدق

                                     ازدل وجانت بیایی سوی شاهنشاه توس